Chocks: இந்தியாவின் சுதந்திர போராட்டம்

இந்தியாவின் சுதந்திர போராட்டம் - அகிம்சைக்கு அப்பால்

குறிப்பு = இந்த இடுகை, கிடைக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில், ஒரு அடிப்படையான கண்ணோட்டத்தையே வழங்குகிறது. இது முழுமையான பகுப்பாய்வாக கருதப்படக் கூடாது. தலைப்பை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வாசகர்கள் மேலதிக ஆதாரங்களை ஆராயும்படி பரிந்துரைக்கப்படுகிறார்கள்.

பொருளடக்கம்

முகவுரை
சிற்றரசர்களின் போராட்டம்
வேலூர் கிளர்ச்சி
1857 கிளர்ச்சி
சபேக்கர் சகோதரர்கள்
புரட்சிகர இயக்கங்களின் எழுச்சி
கெதர் இயக்கத்தின் முயற்சி
ராஷ் பிஹாரி போஸ்
கிறிஸ்மஸ் தின சதி
ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை
பகத் சிங்கின் புரட்சி
இந்தியா தேசிய ராணுவம்
பம்பாய் கலகம்
அன்றும் இன்றும்
முடிவுரை
விவரணைகள்

முகவுரை

ஆரம்பத்தில் வணிக நோக்கங்களுடன் வந்து பின்னர் அரசர்களுக்கு இடையிலான மோதல்களை பயன்படுத்தி இராணுவ நடவடிக்கைகள் மூலம் ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தனர். இத்தகைய ஆங்கிலேய ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வந்த இந்தியாவின் சுதந்திர போராட்டத்தை சுற்றியுள்ள மேலாதிக்க தகவல்கள், காந்தியின் அகிம்சை பிரச்சாரத்தை மட்டுமே முன்னிறுத்துகிறது. இந்த வரலாற்று மரபின் தாக்கம் உலக அரங்கில் தொடர்ந்து எதிரொலிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், இந்தியாவின் சுதந்திர போராட்டமானது ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக அறியப்பட்ட புரட்சி பரிமாணத்தையும் உள்ளடக்கியது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

சிற்றரசர்களின் போராட்டம்

17 ஆம் நூற்றாண்டில் வணிக நோக்கத்திற்காக இந்தியா வந்த ஆங்கிலேயர்கள் ஒரு கட்டத்தில் நமது அரசுகளுக்கு எதிராக தங்களது இராணுவ படைகளுடன் நின்றார்கள். அப்படிப்பட்ட ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராக 18 ஆம் நூற்றாண்டில் முத்து வடுகநாதர், மருது பாண்டியர்கள், வேலு நாச்சியார், குயிலி, பூலித்தேவன், ஒண்டிவீரன், அழகுமுத்து கோன், கட்டபொம்மன், ஊமைத்துரை, சுந்தரலிங்கம், தீரன் சின்னமலை, மருதநாயகம், ஹைர் அலி, திப்பு சுல்தான், உய்யலவாடா நரசிம்ம ரெட்டி, வேலுத்தம்பி, பழங்குடியினர் போன்றோர் போராடி மடிந்தார்கள்.

வேலூர் கிளர்ச்சி

சிப்பாய்களின் உடை மற்றும் தோற்றத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் நோக்கில் இந்துக்கள் நெற்றியில் விபூதி, நாமம், திலகம் ஆகியவற்றை இடக்கூடாது மற்றும் முஸ்லீம்கள் தாடி, மீசையை மழிக்க வேண்டும் என்ற ஆங்கிலேய அரசின் உத்தரவு, மக்களை கிறிஸ்தவர்களாக மாற்றும் முயற்சி என்று சிப்பாய்கள் நினைத்தனர். இது 1806 ஆம் ஆண்டு வேலூர் கிளர்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது. இது 1857 இந்திய கிளர்ச்சிக்கு அரை நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது. சுமார் நூறுக்கும் மேற்பட்ட ஆங்கிலேயர்களை கொன்று காலையில் வேலூர் கோட்டையை கைப்பற்றி மைசூர் சுல்தானகத்தின் கொடியை சிப்பாய்கள் ஏற்றினார்கள். ஆங்கிலேய அரசு வேலூர் கிளர்ச்சியை ஒரே நாளில் அடக்கியது. 1857 கிளர்ச்சி போன்ற உடனடி வெளிப்புற ஆதரவு இல்லாதது வேலூர் கிளர்ச்சியின் தோல்விக்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது.

1857 கிளர்ச்சி

ஆங்கிலேய அரசு அறிமுகப்படுத்திய தோட்டாக்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட எண்ணெயில் இந்துக்களை புண்படுத்தும் மாட்டிறைச்சி கொழுப்பும், இஸ்லாமியர்களை புண்படுத்தும் பன்றி இறைச்சி கொழுப்பும் இருப்பதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. அதன் பின்னணியில் 1857 ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக இந்திய வீரர்கள் கிளர்ச்சி செய்தனர். டெல்லி, ஆக்ரா, கான்பூர் மற்றும் லக்னோ வரை பரவிய கலகத்தை ஆங்கிலேயர்கள் நசுக்கினர் ஆனால் அவர்களது அதிகார வளர்ச்சி கேள்விக்குள்ளானது. அதையொட்டி கலகத்தின் வழக்கு விசாரணையானது கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் திறமையின்மையின் மீது விழுந்தது. 1858 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டன் நாடாளுமன்றம் இந்திய அரசாங்க சட்டத்தை நிறைவேற்றி இந்தியா மீதான அதிகாரத்தை கிழக்கிந்திய கம்பெனி நிறுவனத்திடமிருந்து பிரிட்டனின் நேரடி கண்காணிப்புக்கு மாற்றியது.

சபேக்கர் (Chapekar) சகோதரர்கள்

1897 ஆம் ஆண்டு புனே நகரில் பிளேக் தொற்றுநோய்க்கு தீர்வு காணும் நோக்கில் முயற்சிகளை மேற்பார்வையிடுவதற்கு பொறுப்பான ஆங்கிலேய அதிகாரியான W.C.ராண்ட் என்பவரை சபேக்கர் சகோதரர்கள் படுகொலை செய்தனர். குடியிருப்புகளுக்குள் கட்டாய ஊடுருவல், நோயாளிகளை கொடுமைப்படுத்தல், பெண்களை இழிவுபடுத்தல் உள்ளிட்ட பிளேக் தொற்றுநோயை எதிர்த்து போராடுவதற்கு கொடுங்கோலன் ராண்டின் மதிப்பீடுகள் மிருகத்தனமானவை என்று குற்றம் சாட்டி சபேக்கர் சகோதரர்கள் அவரை படுகொலை செய்தனர். 1857 ஆம் ஆண்டு கிளர்ச்சிக்கு பிறகு, சபேக்கர் சகோதரர்கள் ஆங்கிலேய அதிகாரி W.C.ராண்டை கொலை செய்த சம்பவம் போர்க்குணமிக்க தேசியவாதத்தின் முதல் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வாக அமைந்தது.

புரட்சிகர இயக்கங்களின் எழுச்சி

சுதந்திர கிளர்ச்சியின் மையமாக விளங்கிய வங்காளத்தின் தாக்கம் இந்தியா முழுவதும் பரவாமல் தடுக்க முயன்ற ஆங்கிலேய அரசு, 1905 ஆம் ஆண்டு வங்காளத்தை கிழக்கு வங்காளம் மற்றும் மேற்கு வங்காளம் என இரு மாகாணங்களாகப் பிரித்தது. இந்தப் பின்னணியில், லால்-பால்-பால் மூவரின் தலைமையிலான சுதேசி இயக்கமும், ஆயுதமேந்திய வழியில் செயல்பட்ட புரட்சி குழுக்களின் இயக்கமும் ஆங்கிலேய அரசுக்கு சவாலாக மாறின.

எம்.என்.ராய், எஸ்.ஏ.டாங்கே, முசாபர் அகமது, ஷௌகத் உஸ்மானி, நளினிபூசன் தாஸ்குப்தா மற்றும் பல கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் புரட்சிகர சிந்தனைகளால் மக்களைத் திரட்டி, பெஷாவர், மீரட் மற்றும் கான்பூர் சதித்திட்டங்களின் வழியாக இந்திய சுதந்திரத்திற்காக போராடினர். மேலும், 1934 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கென தனித்துவமான அரசியலமைப்புச் சபையை உருவாக்க முதன்முதலில் பரிந்துரைத்தவர் எம்.என்.ராய். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கும் முயற்சி இறுதியாக 1946 ஆம் ஆண்டு அம்பேத்கர் தலைமையில் நடந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

1911 ஆம் ஆண்டு வங்காளப் பிரிவினை திரும்பப் பெறப்பட்டாலும், புரட்சிகர நடவடிக்கைகளை ஆங்கிலேய அரசு கடுமையாக ஒடுக்கி, பலரை கைது செய்தாலும், இவ்வியக்கங்கள் உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் ரகசியமாகத் தொடர்ந்து செயல்படத் தொடங்கின. இதே காலகட்டத்தில், கிளர்ச்சியை மையமாகக் கொண்ட பல்வேறு இந்திய பத்திரிகைகள் சுதந்திரத்திற்கான ஒரு கருவியாக வாசகர்களிடையே பிரபலமடைந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

கெதர் (Ghadar) இயக்கத்தின் முயற்சி

1914 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராக போராட, புலம்பெயர்ந்த இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் அமெரிக்காவில் சீக்கியரான சோகன் சிங் பக்னாவின் தலைமையில் "கெதர் இயக்கம்" என்ற புரட்சிகர அமைப்பை உருவாக்கினர். இந்த இயக்கம், இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களில் புரட்சிகளை ஏற்படுத்தும் திட்டத்துடன் செயல்பட்டது.

1915 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கெதர் கிளர்ச்சி குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இது, இந்தியப் படைகளில் கிளர்ச்சியை தூண்டுவதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டது. மேலும், முதல் உலக போரின் போது, இந்தியாவில் புரட்சியை ஏற்படுத்தும் நோக்கத்தில், இந்த இயக்கம் ஜெர்மனியுடன் கூட்டுசேர்ந்து இந்தியாவுக்குள் ஆயுதங்களை கடத்த முயற்சித்தது. இந்த திட்டம், "இந்து–ஜெர்மன் சதி" (Hindu–German Conspiracy) என்ற பெயரில் அறியப்பட்டது. இதில் பலர் தேசிய அளவில் கவனம் பெற்றனர். இயக்கம் தோல்வியடைந்தாலும், இந்திய விடுதலைக்காக போராடிய புரட்சிகர தலைவர்கள் காட்டிய உறுதி மற்றும் அர்ப்பணிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது.

ராஷ் பிஹாரி போஸ்

ராஷ் பிஹாரி போஸ் ஒரு முக்கியமான புரட்சித் தலைவர் ஆவார். அவர் ஜுகாந்தர் இயக்கம், அனுசீலன் சமிதி மற்றும் கெதர் இயக்கங்களில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். ஜுகாந்தர் மற்றும் அனுசீலன் சமிதி இயக்கங்கள் வங்காளத்தில் தோன்றியவை, இவை ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிரான ஆயுதப் போராட்டங்களை ஊக்குவித்தன. 1912 ஆம் ஆண்டு டெல்லி சதி எனப்படும் வழக்கில், இந்தியாவின் வைஸ்ராய் ஹார்டிங்கை கொலை செய்யும் முயற்சியில் பங்கு பெற்றதற்காக அவர் பிரித்தானியர்களால் தீவிரமாக கண்காணிக்கப்படத் தொடங்கினார். பின்னர் அவர் இந்திய விடுதலை சங்கத்தின் தலைவராக ஆனார். இந்த அமைப்பு இரண்டாம் உலகப்போரின் போது பிரிட்டனுக்கு எதிரான வெளிநாட்டு சக்திகளுடன் இணைந்து இந்திய எதிர்ப்புப் போராளிகளை ஒன்றிணைத்தது. ஒரு கட்டத்தில், ஜப்பானுக்கு தப்பி சென்று, 1940 களில் மோகன் சிங்குடன் இணைந்து இந்திய தேசிய இராணுவத்தை (INA) கட்டமைக்கும் பணியில் ராஷ் பிஹாரி போஸ் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.

கிறிஸ்மஸ் தின சதி

1906 ஆம் ஆண்டு ஆயுத போராட்டத்தின் மூலம் இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் பெற்று தரும் நோக்கத்துடன் பாகா ஜதின், ஜதீந்திர நாத் பானர்ஜி, அரவிந்தோ கோஷ், பேரின் கோஷ், ஹேமச்சந்திர கனுங்கோ, உபென் பானர்ஜி போன்ற தலைவர்கள் இணைந்து ஜுகாந்தர் என்ற புரட்சிகர அமைப்பை கொல்கத்தாவில் உருவாக்கினர்.

1915 ஆம் ஆண்டு புலம்பெயர்ந்த இந்திய புரட்சியாளர்கள், கொல்கத்தாவிற்கு ஆயுதங்களை கொண்டு செல்லும் நோக்கத்துடன் அன்னி லார்சன் மற்றும் மேவரிக் ஆகிய இரண்டு கப்பல்களை கைப்பற்றினர். அவர்கள் அந்தமான் தீவுகளின் சிறைச்சாலைகள் மீது ஒருங்கிணைந்த தாக்குதலை நடத்தி சிறையில் அடைக்கப்பட்ட புரட்சியாளர்களை விடுவிக்கவும் இந்திய கடற்கரை மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்த ஆங்கிலேய அரசை அச்சுறுத்தவும் கிளர்ச்சிக்கு திட்டமிட்டனர். கிறிஸ்மஸ் தின சதி என அழைக்கப்பட்ட கிளர்ச்சி, முந்தைய கெதர் இயக்கத்தின் கிளர்ச்சியை போலவே, ஆங்கிலேய அரசின் உளவுத்துறை சேவைகளால் முறியடிக்கப்பட்டது.

1900 காலகட்ட புரட்சிகர இயக்கங்களின் நடவடிக்கைகளின் விளைவாக, 1916 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் பாதுகாப்பு சட்டம் உட்பட கடுமையான போர்க்காலச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. பல போராளிகளின் கைது செய்யப்பட்டனர். புரட்சி இயக்கங்கள் இரகசிய நடவடிக்கைகளுக்கு மாற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை

முதலாம் உலக போருக்கு பிறகு, பிப்ரவரி 1919 ஆம் ஆண்டு ரவுலட் சட்டம், முறையான விசாரணைகள் இல்லாமல் கைது செய்யப்படுவதையும், நடுவர் மன்றம் இல்லாத விசாரணையையும் அனுமதிப்பதன் மூலம் ஆங்கிலேய அதிகாரத்தை பலப்படுத்தியது. ஏப்ரல் 1919 ஆம் ஆண்டு ரவுலட் சட்டத்திற்கு எதிராகவும் சுதந்திர போராட்ட வீரர்களான சைபுதீன் கிட்ச்லேவ் மற்றும் சத்யபால் ஆகியோரின் கைதுக்கு எதிராகவும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க அமிர்தசரஸில் உள்ள ஜாலியன் வாலாபாக்கில் அமைதியான முறையில் மக்கள் கூட்டம் கூடியது. கர்னல் ரெஜினோல்ட் டயர் உத்தரவின் பேரில் ஆங்கிலேய படைகள் மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதன் விளைவாக சுமார் 1500 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.

ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை எனப்பட்ட இந்நிகழ்வு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மக்களின் சீற்றத்தை தூண்டிய நிலையில், ஆங்கிலேய அரசின் வெறுப்பை முறியடிக்க புரட்சியை துறந்து அன்பை மட்டுமே மக்கள் பிரத்தியேகமாக பயன்படுத்த வேண்டுமென வலியுறுத்தி ரவுலட் சட்டத்திற்கு எதிராக சத்தியாகிரகம் செய்ய மக்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார் காந்தி.

அகிம்சை பேச்சுகளும், அமைதியான போராட்டங்களும் அகிம்சையின் முகமாக காந்தியை நிலைநிறுத்திய அதே நேரத்தில், சிலர் வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுத்து பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டுவர முயன்றனர். பல தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர் அல்லது தண்டிக்கப்பட்டனர், இது மக்களின் கோபத்தையும் எதிர்ப்பையும் அதிகரித்தது.

பகத் சிங்கின் புரட்சி

இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசுக் கழகத்தின் (HSRA) உறுப்பினரான பகத் சிங், சோசலிச மற்றும் புரட்சிகர சிந்தனையின் தாக்கத்தால் உந்தப்பட்டு, தனது கூட்டாளிகளுடன் இணைந்து, ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிரான முக்கியமான தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டார்.

சைமன் ஆணைக்குழுவுக்கு எதிராக நடந்த போராட்டத்தின் போது ஆங்கிலேய அரசின் காவல்துறை நடத்திய தடியடியில் காயமடைந்து, அதன் விளைவாக இந்திய தேசியவாதி லாலா லஜ்பத் ராய் உயிரிழந்தார். இதையடுத்து, பகத் சிங், சிவராம் ராஜகுரு மற்றும் சுக்தேவ் தபார், அந்த தடியடிக்கு உத்தரவிட்ட அதிகாரி ஜேம்ஸ் அலெக்சாண்டர் ஸ்காட்டை கொல்லும் திட்டத்தை வகுத்தனர். ஆனால், தவறான அடையாளம் காரணமாக, அவர்கள் உதவி கண்காணிப்பாளர் ஜான் பி.சாண்டர்ஸைக் கொன்றனர்.

1927 ஆம் ஆண்டு காவல்துறை அதிகாரி கொலையும், 1929 ஆம் ஆண்டு டெல்லி சட்டப்பேரவையில் நடைபெற்ற தாக்குதலும், பகத் சிங்கை நாடு முழுவதும் பரவலாக அறியப்பட்டவராக மாற்றின. இறுதியில், ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிரான தாக்குதல்களுக்காக பகத் சிங் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகளை ஆங்கிலேயர்கள் தூக்கிலிட்டனர்.

இந்தியா தேசிய ராணுவம்

இரண்டாம் உலக போரின் போது, ஆகஸ்ட் 1942 ஆம் ஆண்டு ஜப்பானிய பேரரசின் வழிகாட்டலில், இராணுவ அதிகாரி மோகன் சிங் தலைமையின் கீழ், ராஷ் பிஹாரி போஸ் வழிவகுத்த கொள்கையில், இந்திய சுதந்திரத்தை வேண்டி இந்திய போர்க்கைதிகளால் இந்திய தேசிய இராணுவம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆசியாவில் ஜப்பானின் போரில் அதன் பங்கு தொடர்பாக இந்திய தேசிய இராணுவ தலைமைக்கும் ஜப்பானிய இராணுவ தலைமைக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகளால் டிசம்பர் 1942 ஆம் ஆண்டு இந்திய தேசிய இராணுவம் கலைக்கப்பட்டது.

அகிம்சையால் சுதந்திரம் பெற முடியாது என்பதில் சுபாஷ் சந்திர போஸ் (நேதாஜி) உறுதியாக இருந்தார். எனவே, இரண்டாம் உலக போரின் போது, "எனது எதிரியின் எதிரி என் நண்பன்" என்பதன் அடிப்படையில், இந்திய சுதந்திரத்தை வேண்டி ஜெர்மனி மற்றும் ஜப்பான் போன்ற பிரிட்டன் எதிர்ப்பு நாடுகளிடம் இராஜதந்திர ரீதியிலான உதவி கேட்க சுபாஷ் சந்திர போஸ் திட்டமிட்டார். ஜெர்மனியின் உதவி கிடைக்காததால் ஜப்பான் மிக முக்கியமான முறையில் உதவ முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் சுபாஷ் சந்திர போஸ் ஜப்பானுக்குச் சென்றார்.

இதே காலகட்டத்தில், சுபாஷ் சந்திர போஸ் "சுதந்திர இந்தியா" பிரச்சாரத்தை தொடங்கி, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராக ஆதரவைப் பெற முசோலினி மற்றும் ஹிட்லர் போன்ற வெளிநாட்டுத் தலைவர்களை சந்தித்தாலும், வெற்றி பெற முடியவில்லை. இந்நிலையில், கலைக்கப்பட்ட இந்திய தேசிய இராணுவத்தை சுபாஷ் சந்திர போஸிடம் ஒப்படைத்தார் ராஷ் பிஹாரி போஸ். 1943 ஆம் ஆண்டு சுபாஷ் சந்திர போஸ் தலைமையின் கீழ் இவ்வியக்கம் புத்துயிர் பெற்று சுதந்திர இந்தியாவின் தற்காலிக அரசு (Provisional Government of India) என்று அழைக்கப்பட்டது. பல இந்தியர்களுக்கு போராடும் ஊக்கத்தை கொடுத்த இவ்வியக்கத்தின் சக்திவாய்ந்த முழக்கமாக, தமிழர் செம்பகராமன் பிள்ளை உருவாக்கிய "ஜெய் ஹிந்த்" முழக்கம் விளங்கியது.

இதற்கிடையே, இரண்டாம் உலக போரின் முடிவில், ஜப்பான் தடுமாற தொடங்கிய போது, பிரிட்டனும் ரஷ்யாவும் ஒரே அணியில் இருந்த போதிலும், பிரிட்டிஷ் முதலாளித்துவத்திற்கு எதிராக கம்யூனிஸ்ட் ரஷ்யா உதவக்கூடும் என்று கருதிய சுபாஷ் சந்திர போஸ் ரஷ்யாவிடம் உதவி பெற திட்டமிட்டதாக பரவலாக கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், 1945 ஆம் ஆண்டு சுபாஷ் சந்திர போஸின் மர்மமான மறைவுக்கும் ஜப்பானின் சரணடைவுக்கும் பிறகு, முகமது ஜமான் கியானியின் தலைமையில் மீதமுள்ள வீரர்கள் ஆங்கிலேய அரசிடம் சரணடைந்தனர்.

பம்பாய் கலகம்

1946 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் இந்திய கடற்படையில் பணியாற்றிய இந்திய மாலுமிகள், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவுடன் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டு, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராக கலகம் செய்தனர். பம்பாய் கலகம் அல்லது வேந்திய இந்திய கடற்படைக் கலகம் என அழைக்கப்பட்ட இந்த கலகம் பம்பாய்யைத் தொடர்ந்து கொல்கத்தா, கராச்சி, விசாகப்பட்டினம், சென்னை, கொச்சி உள்ளிட்ட பிற நகரங்களுக்கும் பரவியது. சுதந்திரம் கோரி சுமார் 20,000 மாலுமிகள் இதில் பங்கேற்றனர்.

கலகத்திற்கான முக்கிய காரணங்களாக, ஆங்கிலேயர்களால் வழங்கப்பட்ட மோசமான உணவு, இனப் பாகுபாடு, மற்றும் இந்திய தேசிய இராணுவ (INA) வீரர்கள் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டமை ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை. கலகக்காரர்கள் இறுதியில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளிடம் சரணடைந்த போதிலும், காந்தியின் அகிம்சை போராட்டம், நேதாஜியின் ஆயுதப் போராட்டம், பம்பாய் கலகம் போன்ற எழுச்சி போராட்டங்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு பெரும் அடியாக அமைந்தது. இதனால், பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வழங்குவதை விரைவுபடுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தது.

அன்றும் இன்றும்

சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, நாட்டை கட்டியமைக்கும் அடித்தளமாக காந்தியின் அகிம்சை கொள்கைகளை நேரு உள்ளிட்ட தலைவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அதே நேரத்தில், புரட்சியாளர்களின் பங்களிப்பும் "அருங்காட்சியகங்கள், ஆவணப்படங்கள், கல்வி திட்டங்கள் மற்றும் தேசிய நினைவேந்தல்கள்" ஆகியவற்றின் மூலம் மரியாதையுடன் நினைவுகூரப்பட்டது.

எவ்வாறாயினும், உலக அமைதிக்கான பார்வையின் அடிப்படையில், இன்றைய உலகமயமாக்கப்பட்ட சூழலில் ஒரு கணிசமான முரண்பாடு தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. அமைதி மற்றும் சர்வதேச சமாதானத்தைப் பற்றி பல உலக அரசியல் தலைவர்கள் பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் அணு ஆயுத உற்பத்தி மற்றும் வர்த்தகத்தில் தீவிரமாக ஈடுபடுகிறார்கள். அதே நேரத்தில், உரிமைக்காக குரல் எழுப்பும் மனிதர்களை "பயங்கரவாதிகள்" என அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். இந்த வகையான முரண்பாடுகள், நீடித்த அமைதியை நிலைநிறுத்துவதாகக் கூறும் உலக வல்லரசுகளின் அர்ப்பணிப்பின் நம்பகத்தன்மையை கடுமையாகச் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

முடிவுரை

இந்தியாவின் சுதந்திர போராட்டத்தை ஒரு சம்பவத்துடன் இணைக்க முடியாது. இருப்பினும், காந்தியின் அகிம்சை திட்டம் இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்கு பெருமை சேர்த்தது. காந்தியின் அகிம்சை அணுகுமுறை உலகளவில் நன்கு அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், “பாளையக்காரர் முதல் போஸ்” வரையிலான புரட்சிகர தலைவர்களை உள்ளடக்கிய சுதந்திர போராட்டத்தின் முழு வரலாற்று பின்னணியும் பாரபட்சமின்றி ஆராயப்பட வேண்டும்.

மேலும், ஆங்கிலேய அரசு கலைக்கப்பட்ட பிறகு இந்திய ஆட்சி அதிகாரத்தை நிறுவுவதற்கான சுதந்திர போராட்ட தலைவர்களின் உள்நோக்கங்கள் குறித்து ஆராயப்பட வேண்டும். அதன் மூலம் அகிம்சை அல்லது புரட்சியின் அடிப்படையில், சுதந்திர போராட்ட தலைவர்கள் மக்களின் நல்வாழ்வை போதிக்கும் சமூக நீதிக்காக போராடினார்களா அல்லது பிரிவினைகளை ஆதரிக்கும் ஆரிய நீதிக்காக போராடினார்களா என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியும்.